W grafice i poligrafii oryginał kreskowy to materiał zbudowany głównie z ostrych krawędzi: cienkie linie, rysunek konturowy, drobny tekst, symbole, kod kreskowy w postaci czarno-białej itp. Taki materiał jest zwykle finalnie przetwarzany jako obraz o bardzo wysokim kontraście (często 1‑bit), więc jakość zależy przede wszystkim od tego, jak dobrze skaner "próbuje" (próbkuje) krawędzie.
Dlaczego dla kreski potrzeba więcej niż dla zdjęć? W obrazach tonalnych drobne różnice są maskowane przez przejścia i ziarno, natomiast w kresce każda niedokładność próbkowania natychmiast daje widoczne schodkowanie lub "poszarpanie" krawędzi. Wyższa rozdzielczość skanowania daje gęstsze próbkowanie, a więc lepsze odwzorowanie cienkich linii i małych detali.
Przy warunku skali 1:1 (bez powiększania ani pomniejszania) typową zalecaną rozdzielczością dla oryginałów kreskowych jest 1200 ppi. Taka wartość zapewnia zapas jakości dla cienkich elementów oraz zmniejsza ryzyko utraty czytelności drobnych detali po dalszej obróbce (np. progowaniu, kompresji, wyostrzaniu) i w reprodukcji.
- Odpowiedź "300 ppi" jest kojarzona z typowymi ustawieniami dla fotografii do druku, ale dla kreski bywa zbyt niska: drobne elementy mogą zlewać się, a krawędzie będą wyraźnie postrzępione.
- Odpowiedź "600 ppi" w wielu zastosowaniach jest poprawna dla mniej wymagających materiałów lub przy innej skali, jednak przy oryginałach stricte kreskowych 1:1 może nie dawać wystarczającego zapasu dla cienkich linii i drobnego tekstu.
- Odpowiedź "220 ppi" jest nietypowa w praktycznych zaleceniach dla DTP; to wartość zbyt niska, aby stabilnie odwzorować krawędzie i szczegóły kreski.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści pojawia się słowo kreskowe oraz warunek skali (np. 1:1), myśl o wyższych wartościach rozdzielczości niż dla zdjęć tonalnych. Dodatkowo pamiętaj, że ppi odnosi się do rozdzielczości próbkowania obrazu, a nie do parametrów mechanicznych drukarki.
