Trituracja to postać leku będąca jednorodną mieszaniną stałą (najczęściej proszków), przygotowywaną m.in. po to, aby ułatwić dokładne dawkowanie bardzo małych ilości substancji czynnej przez rozcieńczenie jej obojętnym rozcieńczalnikiem.
Kluczowym wymaganiem jakościowym takiej postaci jest utrzymanie jednorodności. Jeśli pojemnik jest zbyt duży, proszek ma dużo "luzu" i podczas przenoszenia, potrząsania czy wysypywania może dochodzić do segregacji cząstek (cięższe lub drobniejsze frakcje mogą gromadzić się w innych miejscach). To z kolei może powodować, że kolejne porcje pobierane z opakowania nie będą miały identycznego składu, co jest szczególnie niepożądane przy substancjach silnie działających.
Dlatego prawidłową zasadą jest, aby opakowanie miało pojemność odpowiednią do objętości leku (praktycznie: dobraną możliwie blisko objętości przygotowanej trituracji, bez nadmiernej wolnej przestrzeni, ale też tak, by dało się je szczelnie zamknąć).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Zmieszać przed użyciem" — to typowe zalecenie dla zawiesin i innych postaci, w których faza stała może opadać w cieczy; trituracja nie jest zawiesiną.
- Pojemność znacznie większa — zwiększa ryzyko przemieszczania i rozdzielania frakcji proszku, co pogarsza jednorodność.
- "Trucizna" — taka nalepka nie wynika z samej postaci "trituracja", tylko z właściwości konkretnej substancji i jej klasyfikacji; nie jest wymagana automatycznie.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać regułę: dla mieszanin stałych dobieraj opakowanie możliwie "na miarę", a etykiety dobieraj do postaci leku i właściwości substancji, nie do samej nazwy technologicznej.
