W recepturze aptecznej opakowanie jest elementem zapewnienia jakości i bezpieczeństwa preparatu. W praktyce dobiera się je do rodzaju i postaci leku oraz do jego cech fizykochemicznych i wymagań przechowywania. Innego opakowania wymaga płyn do stosowania zewnętrznego, innego maść, a jeszcze innego preparat jałowy lub podatny na zanieczyszczenie.
Odpowiedź "Wybór opakowania zależy od rodzaju leku i jego postaci." jest poprawna, bo od tych czynników zależy m.in.:
- czy potrzebna jest ochrona przed światłem (np. pojemnik nieprzezroczysty lub brązowe szkło),
- czy kluczowa jest bariera dla wilgoci (np. szczelne zamknięcie dla proszków),
- czy istotne jest ograniczenie kontaminacji podczas użycia (np. rozwiązania minimalizujące kontakt z zawartością),
- czy preparat może wchodzić w interakcje z materiałem opakowania (kompatybilność).
Stwierdzenie "Opakowania do leków recepturowych powinny być tylko z plastiku." jest nieprawdziwe, bo w aptece stosuje się różne materiały (tworzywa, szkło, a także różne typy zamknięć), zależnie od potrzeb preparatu. Podobnie zdanie "…tylko ze szkła" jest błędne – szkło nie jest jedynym właściwym rozwiązaniem dla wszystkich postaci i zastosowań.
Teza "Wszystkie leki recepturowe powinny być pakowane w opakowania jednorazowe." również jest zbyt absolutna. Wymogi dotyczące opakowań mogą się różnić w zależności od postaci, sposobu użycia i ryzyka mikrobiologicznego, więc nie da się przyjąć jednej zasady dla każdego preparatu.
Wskazówka egzaminacyjna: odpowiedzi zawierające słowa "tylko" albo "wszystkie/zawsze" w zagadnieniach technologicznych często są fałszywe, bo praktyka opiera się na doborze rozwiązań do konkretnego przypadku (postaci leku i warunków przechowywania).
