Podczas gięcia w materiale powstaje rozkład naprężeń: warstwy po stronie zewnętrznego promienia są rozciągane, a po stronie wewnętrznej ściskane. Pęknięcia zwykle inicjują się po stronie rozciąganej, zwłaszcza gdy materiał ma obniżoną zdolność do odkształcenia w danym kierunku.
W wielu półwyrobach (np. blachach i taśmach po walcowaniu) występuje kierunkowość własności wynikająca z ukierunkowania struktury, nazywana potocznie "włóknami". Jeśli gięcie zostanie wykonane w niekorzystnym kierunku względem tych włókien, materiał gorzej znosi rozciąganie na zewnętrznej stronie gięcia i łatwiej dochodzi do pękania. Dlatego odpowiedź "niewłaściwy kierunek gięcia do włókien materiału" trafnie opisuje typową przyczynę wady widocznej jako pęknięcia.
Odpowiedź "przeprowadzenie procesu gięcia na gorąco" nie pasuje jako przyczyna pękania w typowym ujęciu egzaminacyjnym: podgrzanie zwykle zwiększa plastyczność i może zmniejszać ryzyko pęknięć (choć niewłaściwa technologia cieplna może powodować inne problemy). Odpowiedź "nieodpowiedni ciężar młotka" jest myląca, bo pękanie jest zjawiskiem materiałowo-technologicznym; masa młotka może wpływać na komfort pracy lub lokalne odkształcenia, ale nie stanowi głównej, ogólnej przyczyny pęknięć jak na schemacie gięcia. Odpowiedź "zbyt mała siła gięcia" zwykle prowadzi raczej do niedogniotu/nieosiągnięcia kąta, a nie do pęknięć wynikających z rozciągania.
W praktyce warsztatowej, aby ograniczać pękanie, zwraca się uwagę na kierunek gięcia względem kierunku walcowania, dobiera promień gięcia i narzędzia, a przy trudnych materiałach rozważa zmianę technologii (np. inne narzędzie lub kontrolowane podgrzewanie).
