Indeks w książce pełni funkcję narzędzia wyszukiwawczego: ma pomóc czytelnikowi szybko dotrzeć do miejsc w tekście, gdzie omawiane są interesujące go informacje. W publikacji historycznej czytelnicy najczęściej poszukują treści według kilku typowych kluczy: czasu, osób i miejsc.
Daty wydarzeń porządkują wiedzę chronologicznie i pozwalają znaleźć opisy zdarzeń z konkretnego roku lub okresu. Nazwiska postaci historycznych są naturalnym punktem dostępu, gdy użytkownik chce sprawdzić, gdzie w książce omawiana jest dana osoba. Miejsca (miasta, regiony, państwa, obszary bitew itp.) są równie istotne, bo historia jest silnie osadzona w geografii, a czytelnik często pamięta właśnie lokalizację zdarzeń.
Dlatego odpowiedź zawierająca daty, nazwiska i miejsca najlepiej realizuje cel indeksu: zwiększa liczbę użytecznych haseł i skraca czas wyszukiwania. Pozostałe odpowiedzi są mniej trafne, bo ograniczają indeks do jednego albo dwóch kluczy:
- Tylko daty wydarzeń – pomija osoby i geografię, więc czytelnik szukający postaci lub lokalizacji i tak musi przeglądać tekst.
- Tylko nazwiska postaci historycznych – nie pomaga, gdy użytkownik pamięta czas lub miejsce, ale nie zna nazwiska.
- Daty wydarzeń i nazwiska postaci historycznych – jest lepsze niż jedna kategoria, ale nadal brakuje dostępu geograficznego, często kluczowego w historii.
W praktyce opracowania informacyjnego warto myśleć o indeksie jak o mapie do treści: im lepiej odpowiada na realne pytania użytkownika (kto? gdzie? kiedy?), tym wyższa jego jakość i użyteczność.
