Inwentaryzacja szaty roślinnej w parku ma służyć jako rzetelna "baza danych" do dalszych działań: projektu, rewaloryzacji, planu pielęgnacji czy oceny bezpieczeństwa. Samo rozpoznanie gatunków to zwykle za mało, bo nie mówi nic o tym, w jakiej kondycji jest roślina i gdzie dokładnie rośnie.
Dlatego dla każdego zidentyfikowanego osobnika (drzewa, krzewu, rośliny zielnej) zapisuje się informacje takie jak: wiek lub faza rozwojowa, stan zdrowia (np. objawy chorób, posusz, ubytki, uszkodzenia mechaniczne) oraz lokalizacja w terenie (na mapie, w układzie odniesienia projektu lub poprzez współrzędne). Te dane pozwalają później:
- dobrać właściwe zabiegi pielęgnacyjne (cięcia, nawożenie, podlewanie, ochrona),
- określić priorytety prac i koszty utrzymania zieleni,
- zidentyfikować rośliny problemowe lub stwarzające ryzyko (np. zamierające drzewa w pobliżu ciągów pieszych),
- zaplanować ewentualne nasadzenia uzupełniające zgodnie z istniejącym układem i warunkami siedliskowymi.
Pozostałe odpowiedzi nie dotyczą inwentaryzacji roślin: liczba zwiedzających to informacja z analiz funkcjonalnych i ruchu, plan zagospodarowania przestrzennego jest dokumentem planistycznym na poziomie miasta, a nazwy ptaków należą do inwentaryzacji fauny. Pytanie sprawdza, czy rozróżniasz dane opisujące rośliny od danych o użytkowaniu parku i innych elementach przyrody.
