Obraz bitmapowy składa się z pikseli. Rozdzielczość w praktyce przygotowania publikacji opisuje, ile szczegółów przypada na określony rozmiar prezentacji (np. w druku często mówi się o ppi, czyli pikselach na cal). Gdy rozdzielczość jest wyższa przy tym samym formacie docelowym, piksele są "gęściej" upakowane, a obraz może oddać drobniejsze detale i krawędzie wyglądają na gładsze. W takim sensie odpowiedź "Im wyższa rozdzielczość obrazu bitmapowego, tym wyższa jego jakość." jest uznawana za prawdziwą.
Warto pamiętać, że w praktyce "jakość" obrazu nie zależy wyłącznie od jednego parametru. Liczą się też m.in. rzeczywiste wymiary w pikselach (ile danych ma plik), stopień kompresji (np. artefakty JPEG), szum, poruszenie, jakość skanowania/obiektywu oraz to, czy obraz był powiększany z interpolacją. Mimo tego, jako zasada egzaminacyjna i podstawowa: zbyt niska rozdzielczość przy planowanym powiększeniu lub druku prowadzi do pikselozy i spadku jakości.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Rozdzielczość obrazu bitmapowego nie wpływa na jego jakość." — to zbyt kategoryczne. Przy wydruku lub powiększeniu ekranowym niska rozdzielczość ogranicza szczegółowość i powoduje widoczne piksele.
- "Im wyższa rozdzielczość obrazu bitmapowego, tym niższa jego jakość." — odwraca zależność. Sama wyższa rozdzielczość nie pogarsza obrazu; pogorszenie bywa skutkiem innych operacji (np. agresywnej kompresji), a nie wzrostu rozdzielczości.
- "Rozdzielczość obrazu bitmapowego jest zawsze stała i nie można jej zmienić." — w edytorach można zmieniać rozmiar i rozdzielczość (z resamplingiem lub bez), a w pracy zawodowej często dostosowuje się parametry do druku lub publikacji cyfrowej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie mówi o rozdzielczości i jakości, myśl o dopasowaniu grafiki do przeznaczenia (druk/ekran) oraz o tym, czy przy danym formacie obraz ma "wystarczająco dużo pikseli", by zachować szczegóły.
