Bitmapa (grafika rastrowa) jest zbudowana z pikseli. Jej jakość postrzegana zależy m.in. od tego, ile informacji (pikseli) przypada na dany obszar oraz jak obraz jest wyświetlany lub drukowany.
Jeśli zwiększasz rozmiar bitmapy (np. chcesz, aby zajmowała większy obszar w układzie strony) i jednocześnie utrzymujesz tę samą rozdzielczość, to w praktyce próbujesz uzyskać większy obraz bez dostarczenia nowych szczegółów. Edytor graficzny musi wtedy rozciągnąć istniejące dane: albo powiela piksele, albo wylicza wartości pośrednie (interpolacja). W obu przypadkach nie powstają prawdziwe detale, a krawędzie i przejścia tonalne stają się mniej naturalne.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "pogorszenie jakości obrazu poprzez pojawienie się pikseli na bitmapie." Efekt widocznych "kwadracików" to typowa pikselizacja.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ:
- "poprawę jakości obrazu poprzez pojawienie się pikseli na bitmapie." – pojawienie się widocznych pikseli jest objawem utraty gładkości i detalu, a nie poprawy.
- "rozjaśnienie obrazu szczególnie w półtonach." – zmiana rozmiaru sama w sobie nie oznacza zmiany jasności; ewentualne różnice tonalne mogą wynikać z algorytmu interpolacji, ale nie jest to regułą ani głównym skutkiem.
- "wzrost ostrości obrazu na skutek mniejszej liczby pikseli w stosunku do rozmiaru bitmapy." – mniejsza "gęstość" informacji zwykle obniża szczegółowość i subiektywną ostrość; ostrość można zwiększać wyostrzaniem, nie samym powiększaniem.
W praktyce DTP, gdy potrzebny jest większy obraz wysokiej jakości, właściwą drogą jest pozyskanie materiału o większej liczbie pikseli (np. ponowny skan, render w większym rozmiarze) albo użycie grafiki wektorowej, jeśli to możliwe.
