W praktyce przygotowania plików do druku (DTP) najczęściej przyjmuje się 300 dpi jako standardową rozdzielczość dla grafiki rastrowej przeznaczonej do wydruku wysokiej jakości w docelowym formacie. Oznacza to, że na każdy cal wydruku przypada ok. 300 punktów (lub – w ujęciu pliku – 300 pikseli na cal), co pozwala zachować szczegóły i uniknąć widocznej "pikselozy" przy typowej odległości oglądania plakatu.
Dlaczego 300 dpi jest właściwe jako minimalna wartość dla dobrej jakości?
To kompromis między jakością a rozsądnym rozmiarem pliku i możliwościami produkcyjnymi. Daje wyraźne krawędzie, czytelny tekst (jeśli jest zrobiony poprawnie) oraz dobrą reprodukcję fotografii i elementów graficznych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 72 dpi – to wartość historycznie kojarzona z przygotowaniem grafiki do ekranu. Dla druku w formacie plakatu zazwyczaj skutkuje zauważalnym brakiem szczegółów i rozmyciem, zwłaszcza gdy plik jest skalowany.
- 150 dpi – bywa akceptowalne przy większych formatach oglądanych z większej odległości (np. banery), ale dla plakatu, który zwykle ogląda się bliżej, może być zbyt niskie, aby uzyskać "jak najlepszą" jakość w standardowym rozumieniu druku.
- 600 dpi – może mieć sens w specyficznych zastosowaniach (np. drobne detale, pewne techniki lub grafika kreskowa), ale nie jest typowo wymaganą minimalną rozdzielczością dla plakatu i często nie przynosi widocznej korzyści w fotografii, za to zwiększa rozmiar pliku i czas obróbki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "minimalnej rozdzielczości do dobrej jakości druku" bez dodatkowych warunków, najbezpieczniejszą odpowiedzią testową jest zwykle 300 dpi. Zwracaj uwagę na słowa "minimalna" oraz na to, czy mowa o druku, czy o publikacji ekranowej.
