W badaniu periodontologicznym jednym z podstawowych parametrów jest głębokość kieszonki dziąsłowej mierzona sondą periodontologiczną w milimetrach. Co do zasady, większa głębokość oznacza większą destrukcję tkanek przyzębia i trudniejsze utrzymanie higieny w danym miejscu, a więc zwykle potrzebę bardziej intensywnych działań profilaktycznych (instruktaż, kontrola płytki, częstsze wizyty higienizacyjne, dokładniejsze oczyszczanie).
W podanych wynikach dla czterech zębów należy porównać wartości:
- "Ząb 16: 3 mm"
- "Ząb 11: 5 mm"
- "Ząb 26: 4 mm"
- "Ząb 31: 6 mm"
Największa wartość to 6 mm, więc ząb z najgłębszą kieszonką w zestawie to "Ząb 31" i to on wymaga najbardziej intensywnej profilaktyki w oparciu o przedstawione dane.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? "Ząb 16" ma 3 mm, czyli w tym zestawie jest najmniejszą wartością. "Ząb 26" ma 4 mm, a "Ząb 11" ma 5 mm — są to wartości mniejsze niż 6 mm, więc przy przyjętym kryterium (największa głębokość) nie są priorytetem. Częsty błąd na egzaminie to wybór zęba na podstawie samego numeru (np. trzonowiec) zamiast na podstawie pomiaru w milimetrach.
W praktyce klinicznej sama głębokość kieszonki nie jest jedynym kryterium decyzji (ważne są też m.in. krwawienie przy sondowaniu, utrata przyczepu, ruchomość, recesje), ale w tym zadaniu jedynymi danymi liczbowymi są głębokości, więc porównanie ich jest właściwym sposobem rozwiązania.
