Rezystywność (oznaczana zwykle jako ρ, nazywana też opornością właściwą) to wielkość materiałowa. Opisuje, jak "łatwo" dany materiał przewodzi prąd i jest wyrażana w Ω·m. Nie zależy od długości ani przekroju konkretnego przewodu, tylko od rodzaju materiału (i temperatury).
Oporność (R) dotyczy już konkretnego odcinka przewodu i zależy od jego wymiarów zgodnie z zależnością: R = ρ·L/A, gdzie L to długość, a A to pole przekroju. Dlatego nie wolno mieszać jednostek: rezystywność ma Ω·m, a oporność ma Ω.
W tabeli podano rezystywność trzech metali. Ponieważ wszystkie wartości mają ten sam wykładnik 10-8, do porównania wystarczy porównać współczynniki:
- srebro: 1,59
- miedź: 1,68
- aluminium: 2,82
Najmniejsza wartość należy do srebra, więc stwierdzenie "Srebro ma najniższą rezystywność spośród wymienionych materiałów" jest poprawne. Niższa rezystywność oznacza lepsze przewodzenie i mniejsze straty energii (mniejsze spadki napięcia i nagrzewanie) przy takich samych wymiarach przewodu.
Stwierdzenie "Srebro ma najwyższą rezystywność…" jest błędne, bo w tabeli srebro ma wartość najmniejszą, a nie największą. Stwierdzenie "Miedź ma najniższą rezystywność…" też jest błędne: miedź jest bardzo dobrym przewodnikiem, ale w tym zestawieniu przegrywa ze srebrem (1,68 > 1,59). Natomiast "Aluminium ma najniższą rezystywność…" jest fałszywe, ponieważ aluminium ma w tabeli największą rezystywność (2,82), więc dla tych samych L i A da największą oporność.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź jednostkę w tabeli. Jeśli widzisz Ω·m, to mowa o rezystywności; jeśli Ω, to o oporności. To szybki sposób na uniknięcie typowej pomyłki terminologicznej.