W pracy DTP dokument InDesign (INDD) zwykle nie jest samowystarczalny: korzysta z połączonych plików graficznych (links) oraz zainstalowanych w systemie fontów. Gdy taki projekt otworzy się na innym komputerze bez tych zasobów, program może zgłaszać brakujące łącza i brakujące kroje pisma, a układ składu (łamanie wierszy, kerning, podmiany fontów) może ulec zmianie.
Dlatego właściwą czynnością jest utworzenie pakietu. Pakietowanie służy do zebrania projektu w jeden folder: dokumentu, linkowanych grafik oraz innych elementów potrzebnych do poprawnego otwarcia i edycji. To praktyczny sposób zabezpieczenia projektu przed utratą informacji przy przekazywaniu go do modyfikacji na inne stanowisko.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "wykonać screeny" – zrzuty ekranu są tylko obrazem podglądowym. Nie zachowują struktury projektu, warstw, stylów, tekstu do edycji ani powiązań z plikami źródłowymi.
- "zapisać ją jako PDF" – eksport do PDF jest świetny do podglądu lub druku, ale nie jest to forma przekazania projektu do dalszej edycji w InDesign. PDF zwykle nie przenosi wprost całego edytowalnego środowiska składu (linków, ustawień dokumentu) tak jak pakiet.
- "skopiować tylko plik INDD" – sam plik INDD nie zawiera faktycznych plików linkowanych grafik i nie gwarantuje dostępności fontów na innym komputerze. Skutkiem będą brakujące łącza oraz podmiany krojów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się ryzyko utraty fontów i połączonej grafiki przy przenoszeniu projektu, właściwe skojarzenie to pakietowanie (zebranie zasobów), a nie eksport (PDF) ani kopiowanie pojedynczego pliku.
