Puder płynny to postać przeznaczona do stosowania na skórę (użytek zewnętrzny). W ujęciu technologii postaci leku kluczowe jest rozpoznanie, jaki to typ układu dyspersyjnego.
Dlaczego "zawiesina do użytku zewnętrznego"?
W zawiesinie fazą ciągłą jest ciecz, a w niej rozproszone są drobne cząstki ciała stałego. W praktyce takie preparaty często wymagają wstrząśnięcia przed użyciem, bo cząstki mogą opadać. Nazwa "puder" sugeruje obecność składnika stałego (proszku), natomiast "płynny" wskazuje, że proszek jest zdyspergowany w cieczy, co odpowiada właśnie zawiesinie. Ponieważ preparat ma zastosowanie dermatologiczne, kwalifikuje się go do użytku zewnętrznego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Emulsja do użytku wewnętrznego" – emulsja to układ dwóch niemieszających się cieczy (np. olej/woda), a nie ciecz z rozproszonym ciałem stałym. Dodatkowo "użytek wewnętrzny" nie pasuje do typowego znaczenia pudru płynnego jako preparatu na skórę.
- "Emulsja do użytku zewnętrznego" – mimo że "zewnętrznego" brzmi wiarygodnie, emulsja z definicji dotyczy dwóch faz ciekłych. Sama zbieżność zastosowania (na skórę) nie czyni z pudru płynnego emulsji.
- "Zawiesina do użytku wewnętrznego" – typ układu (zawiesina) byłby zgodny, ale droga podania jest nieadekwatna; w tym pojęciu chodzi o preparat zewnętrzny. W pytaniach egzaminacyjnych rozróżnienie "zewnętrznie/wewnętrznie" jest tak samo ważne jak rozpoznanie typu układu.
Wskazówka do nauki: jeśli w nazwie postaci pojawia się "puder/proszek", a jednocześnie preparat jest "płynny", to najczęściej myślimy o cząstkach stałych w cieczy (zawiesina), a nie o dwóch cieczach (emulsja). Zawsze dodatkowo sprawdź, czy pytanie dotyczy użytku zewnętrznego.
