Puste przestrzenie powstające przy sztauowaniu ładunków o różnych kształtach i wymiarach są jednym z głównych źródeł ryzyka w transporcie. W czasie przewozu na ładunek działają siły wynikające z hamowania, przyspieszania, pokonywania zakrętów oraz drgań. Jeśli między jednostkami ładunkowymi lub między ładunkiem a ścianą przestrzeni ładunkowej pozostaje luz, ładunek może się przemieścić, przechylić lub przewrócić.
Dlatego takie wolne miejsca należy wypełnić (np. przekładkami, klinami, materiałami wypełniającymi, poduszkami powietrznymi), aby uzyskać odpowiednie oparcie i stabilność ładunku. Wypełnienie tworzy kontakt, przenosi naciski, ogranicza możliwość "rozbiegu" jednostek oraz wspiera działanie innych metod zabezpieczenia (np. pasów mocujących), które nie powinny kompensować dużych luzów.
- Dlaczego nie "maksymalne wypełnienie przestrzeni ładunkowej"? Celem nie jest wykorzystanie kubatury "do końca", tylko bezpieczne unieruchomienie. Czasem pozostawienie przestrzeni jest dopuszczalne, o ile ładunek jest prawidłowo zablokowany i podparty.
- Dlaczego nie "oddzielenie jednostek ładunkowych"? Separacja bywa skutkiem ubocznym (np. dla ochrony opakowań), ale sednem jest eliminacja luzu i zapewnienie oparcia. Samo oddzielenie bez unieruchomienia nie zapobiega przesunięciu.
- Dlaczego nie "przyspieszenie załadunku i rozładunku"? Wypełnianie pustych przestrzeni często wymaga dodatkowego czasu. Jest to działanie bezpieczeństwa transportowego, a nie metoda przyspieszania operacji.
W praktyce spedytor i osoby uczestniczące w przygotowaniu wysyłki powinny ocenić, gdzie mogą powstać luzy (różne gabaryty, nieregularne kształty, zmienna wytrzymałość opakowań) i dobrać wypełnienia tak, aby ładunek miał stabilne podparcie na całej trasie.
