W zakładach przeróbki mechanicznej kopalin wielkość ziaren opisuje się przez uziarnienie, a rozdział materiału na frakcje wykonuje się często metodą klasyfikacji sitowej. Sito ma oczka o zadanym wymiarze (np. 1,0 × 1,0 mm). Jeśli ziarna przechodzą przez sito, oznacza to, że ich rozmiar jest na tyle mały, iż mieszczą się w oczkach — w uproszczeniu: są mniejsze od granicznego wymiaru oczek.
W pytaniu sprawdzana jest znajomość definicji "pyłu węglowego" przyjętej w materiałach egzaminacyjnych: pyłem są ziarna węgla kamiennego, które przechodzą przez sito o oczkach 1,0 × 1,0 mm. Jest to zatem granica, poniżej której materiał uznaje się za frakcję pyłową w tym ujęciu. Taka wiedza jest istotna praktycznie, bo frakcja pyłowa wpływa na:
- zapylenie i konieczność odpylania (odciągi, filtry, zraszanie),
- straty materiału w transporcie i przesypach,
- parametry procesu przesiewania i dobór oczek sit,
- bezpieczeństwo pracy (zapylenie, widoczność, ryzyko wybuchowe pyłów).
Pozostałe odpowiedzi (0,5 × 0,5 mm, 1,5 × 1,5 mm, 2,0 × 2,0 mm) są innymi możliwymi progami klasyfikacji, ale w tej definicji nie stanowią granicy "pyłu węglowego". Typowy błąd na egzaminie polega na wybieraniu najmniejszej wartości (bo "pył = najmniejsze ziarna") albo największej (bo "im większe oczka, tym więcej przejdzie"), zamiast odwołać się do zapamiętanej granicy z klasyfikacji.
Aby dobrze rozwiązywać podobne zadania, warto ćwiczyć odczyt polecenia: "przechodzące przez sito" oznacza frakcję poniżej danego wymiaru oczek, a nie frakcję zatrzymaną na sicie.
