W pierwszej pomocy w środowisku pracy obowiązuje kluczowa zasada: ratownik nie może stać się kolejnym poszkodowanym. Dlatego po stwierdzeniu, że osoba jest przytomna, pierwszą czynnością powinno być wyeliminowanie zagrożeń dla poszkodowanego i udzielającego pomocy. W praktyce oznacza to szybkie rozpoznanie ryzyk (np. porażenie prądem, działająca maszyna, substancje chemiczne, ryzyko wybuchu, ruch pojazdów, pożar, zadymienie, możliwość upadku z wysokości) oraz podjęcie działań adekwatnych do sytuacji: wyłączenie źródła energii, zatrzymanie maszyny, odgrodzenie strefy, przewietrzenie, wezwanie wsparcia, użycie środków ochrony indywidualnej lub bezpieczne przemieszczenie poszkodowanego, jeśli pozostawienie go w miejscu zdarzenia grozi dalszym urazem.
Odpowiedź "przeprowadzenie wywiadu z poszkodowanym o przyczynach wypadku" jest nieprawidłowa, bo ustalanie okoliczności zdarzenia nie jest priorytetem na etapie ratowania zdrowia i życia. Wywiad o przebiegu wypadku ma znaczenie później (np. dla służb, dokumentacji), ale nie może wyprzedzać zabezpieczenia miejsca.
Odpowiedź "przeprowadzenie wywiadu z poszkodowanym o jego stanie zdrowia" również nie jest pierwsza w kolejności. Wywiad (np. dolegliwości, choroby przewlekłe, leki, alergie) może ułatwić dalszą pomoc, ale dopiero wtedy, gdy nie ma bezpośredniego zagrożenia z otoczenia.
Odpowiedź "opatrzenie najgroźniejszych ran u poszkodowanego" bywa intuicyjnie wybierana, jednak bez zabezpieczenia miejsca może narazić ratownika na uraz (np. przez ruch urządzeń czy kontakt z czynnikiem niebezpiecznym) i przerwać udzielanie pomocy. Po zapewnieniu bezpieczeństwa można przejść do dalszej oceny i działań, w tym kontroli krwawienia, opatrywania ran oraz wezwania odpowiednich służb.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "pierwsza czynność" w pierwszej pomocy, bardzo często chodzi o bezpieczeństwo miejsca zdarzenia i eliminację zagrożeń – dopiero potem wykonywane są czynności medyczne i wywiad.
