Równanie: MnO4- + 8H+ + 5e- → Mn2+ + 4H2O jest klasycznym przykładem półreakcji redoks, ponieważ zawiera elektrony e-. Obecność elektronów w zapisie oznacza, że zachodzi przeniesienie elektronów między reagentami, czyli proces utleniania i redukcji.
W tej półreakcji jon permanganianowy(VII) ulega redukcji (przyjmuje 5 elektronów) i w środowisku kwaśnym przechodzi do Mn2+, a równocześnie powstaje woda. Taki schemat jest charakterystyczny dla oznaczeń, w których reakcja analityczna polega na kontrolowanym przebiegu reakcji utleniania–redukcji, czyli dla redoksometrii (miareczkowań redoks).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Acydymetria" dotyczy miareczkowań kwasowych (zwykle oznaczania zasad roztworem kwasu) i opiera się na reakcji kwas–zasada oraz zmianie pH, a nie na przeniesieniu elektronów. Sama obecność H+ w równaniu nie czyni metody acydymetrią.
- "Alkalimetria" to również miareczkowanie kwas–zasada (zwykle oznaczanie kwasów roztworem zasady). W zapisie typowym dla alkalimetrii nie pojawiają się elektrony, tylko neutralizacja i zmiana pH.
- "Kompleksometria" opiera się na tworzeniu kompleksów (np. jonów metali z ligandem) i stechiometrii kompleksowania. W równaniach kompleksometrycznych nie ma elektronów jako reagentów, bo nie testuje się tu reakcji redoks.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w równaniu (zwłaszcza półreakcji) widzisz e-, najpierw rozważ redoksometrię. Gdy widzisz tylko wymianę H+/OH- bez elektronów, zwykle będzie to kwas–zasada, a przy ligandach i jonach metali – kompleksometria.