Dobierając przykłady muzyczne do audycji o romantyzmie w muzyce, należy sięgnąć po twórców, których styl i czas działalności są typowe dla tej epoki (przede wszystkim XIX wiek). Fryderyk Chopin jest klasycznym reprezentantem romantyzmu: jego utwory fortepianowe (m.in. nokturny, ballady, polonezy, mazurki) są powszechnie omawiane jako rdzeń muzyki romantycznej. Dlatego odpowiedź "Fryderyka Chopina." poprawnie wskazuje materiał dźwiękowy pasujący do tematu audycji.
Pozostałe propozycje odnoszą się do innych epok i stylów, co czyni je nietrafnymi jako przykłady romantyzmu:
- "Jana Sebastiana Bacha." – kojarzony jest z barokiem (wcześniejsza epoka niż romantyzm). W audycji o romantyzmie można go ewentualnie wspomnieć dla kontrastu historycznego, ale nie jako podstawowy przykład romantycznego języka muzycznego.
- "Wolfganga Amadeusza Mozarta." – to twórca klasycyzmu. Jego styl (klarowność formy, klasyczna równowaga) różni się od romantycznej ekspresji i swobody kształtowania formy.
- "Krzysztofa Pendereckiego." – to kompozytor XX wieku, kojarzony z muzyką współczesną. Jego język dźwiękowy i kontekst historyczny nie odpowiadają romantyzmowi.
Na egzaminie warto pamiętać praktyczną zasadę: gdy temat audycji wskazuje epokę, przykład muzyczny powinien być zarówno chronologicznie, jak i stylistycznie z nią zgodny. Najpierw ustal ramy czasowe i cechy stylu, a dopiero potem wybieraj nazwiska kompozytorów.
