Rekultywacja ma na celu przywrócenie terenom zdegradowanym (np. po wydobyciu kopalin, składowaniu odpadów, intensywnych robotach ziemnych) możliwie korzystnych właściwości przyrodniczych i użytkowych. W praktyce często rozróżnia się dwa uzupełniające się nurty działań: techniczny i biologiczny.
Metoda biologiczna koncentruje się na odtworzeniu żyzności i aktywności biologicznej podłoża, uruchomieniu procesów glebowych oraz stabilizacji terenu przez roślinność. Dlatego właściwym przykładem jest wprowadzanie roślin próchnicotwórczych (oraz szerzej: zabiegi agrotechniczne, obsiew, nasadzenia), które sprzyjają tworzeniu materii organicznej i próchnicy, poprawiają strukturę gleby i wspierają sukcesję roślinną.
Pozostałe odpowiedzi opisują głównie działania techniczne albo infrastrukturalne:
- Ukształtowanie rzeźby terenu dotyczy robót ziemnych (profilowania, niwelacji, formowania skarp i spadków), zwykle wykonywanych przed etapem biologicznym.
- Umacnianie skarp w ujęciu ogólnym oznacza zabezpieczenia konstrukcyjne lub geotechniczne (np. stabilizacja, zabezpieczenie przeciwerozyjne). Może być wspierane roślinnością, ale bez doprecyzowania jest traktowane jako praca techniczna.
- Budowa dróg jest elementem zagospodarowania i komunikacji, a nie działaniem odtwarzającym właściwości biologiczne gleby.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: jeśli odpowiedź dotyczy roślin, gleby, próchnicy i procesów biologicznych – pasuje do rekultywacji biologicznej; jeśli dotyczy kształtowania terenu, konstrukcji i infrastruktury – to częściej rekultywacja techniczna lub zagospodarowanie terenu.
