W dopasowaniu trzeba wykorzystać dwie podstawowe cechy gruntów: spoistość (czy grunt "trzyma" pionową ścianę wykopu) oraz przepuszczalność (jak łatwo woda przez niego przepływa). Zwykle grunty niespoiste (piasek, żwir) są dobrze przepuszczalne, a grunty spoiste (glina) – słabo przepuszczalne.
Odpowiedź "A1, B2, C3, D4" jest poprawna, ponieważ:
- Piasek dobrze przepuszcza wodę, ale jako grunt sypki jest niestabilny w wykopach bez obudowy – ściany łatwo się obrywają i wymagają zabezpieczenia.
- Glina jest gruntem spoistym: zwykle słabo przepuszcza wodę i bywa trudna do wykopu (szczególnie gdy jest sucha i zwięzła).
- Żwir ma bardzo dobrą przepuszczalność i jest zwykle łatwy do urabiania; stosuje się go m.in. w warstwach drenażowych i odsączających.
- Torf to grunt organiczny o bardzo słabych parametrach budowlanych: jest niestabilny, może się odkształcać i sprzyja problemom w wykopie oraz w posadowieniu.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo przypisują cechy niezgodne z typową mechaniką gruntów. Zestawienia typu "piasek stabilny" lub "glina dobrze przepuszcza wodę" wynikają z częstego nieporozumienia: to, że grunt łatwo się kopie, nie oznacza, że jest bezpieczny i stateczny w wykopie. Na budowie to rozróżnienie ma znaczenie praktyczne i BHP: w gruntach sypkich ryzyko obsunięcia jest większe, więc częściej potrzebna jest obudowa/rozparcie lub odpowiednie skarpowanie.
