W zadaniu trzeba dopasować typ tynku do ogólnej cechy użytkowej: odporności na wilgoć oraz łatwości aplikacji/obróbki. Najważniejsze jest powiązanie właściwości z rodzajem spoiwa.
"A-1" dla tynku cementowego jest uzasadnione tym, że spoiwo cementowe daje zaprawie dobrą odporność na zawilgocenie i możliwość stosowania w trudniejszych warunkach (np. na zewnątrz lub w miejscach okresowo wilgotnych). Jednocześnie tynki cementowe bywają bardziej "twarde" i mniej wygodne w zacieraniu niż tynki przeznaczone typowo do suchych wnętrz, więc opis wskazuje na trudniejszą aplikację.
"B-2" dla tynku gipsowego wynika z tego, że tynki gipsowe są cenione za łatwość nakładania i uzyskanie gładkiej powierzchni. Jednak przy długotrwałym działaniu wilgoci gips nie jest optymalnym wyborem, dlatego opis mówi o braku odporności na wilgoć.
"D-4" dla tynku akrylowego odpowiada praktycznemu skojarzeniu tynków akrylowych (często jako tynki cienkowarstwowe) z dobrą odpornością na wodę opadową i wygodną aplikacją w systemach elewacyjnych. Stąd połączenie "łatwy do aplikacji i odporny na wilgoć".
Pozostaje "C-3" dla tynku wapiennego. W praktyce tynki wapienne są zaliczane do tynków mineralnych; ich zachowanie zależy od receptury i warunków dojrzewania, a same opisy w tabeli (1 i 3) są bardzo podobne. W ramach tego zadania przyjęto jednak jednoznaczne przyporządkowanie przez eliminację i spójność zestawu: gipsowy pasuje do "łatwy, ale nieodporny", akrylowy do "łatwy i odporny", cementowy do "odporny, ale trudny", a wapienny do drugiego opisu o trudniejszej aplikacji przy odporności na wilgoć.
Dlaczego pozostałe kombinacje są błędne? Przypisanie gipsu do opisu "odporny na wilgoć" kłóci się z typowym zastosowaniem gipsu w suchych wnętrzach. Z kolei przypisanie akrylu do "nieodporny na wilgoć" jest niezgodne z jego przeznaczeniem jako warstwy wykończeniowej narażonej na warunki atmosferyczne. Zamiany między cementem i wapnem w tym konkretnym kluczu odpowiedzi psują kompletność dopasowania w tabeli.
