W praktyce technika ochrony środowiska wyniki z katastru wodnego interpretuje się poprzez odniesienie do tabel wartości granicznych dla wskaźników jakości wód powierzchniowych (system 5-klasowy I–V). Pojęcie "silnie zanieczyszczona" nie oznacza "największej liczby w tabeli", tylko taką sytuację, gdy dany wskaźnik wskazuje na wyraźnie gorszą klasę jakości w porównaniu z innymi parametrami.
Zawiesina ogólna opisuje ilość cząstek stałych unoszących się w wodzie. Podwyższona zawiesina jest typowa m.in. dla spływu powierzchniowego, erozji, prac w korycie rzeki lub zrzutów ścieków z ładunkiem stałym. Wartość 25 mg/l jest na poziomie, który w praktyce klasyfikacyjnej bywa interpretowany jako pogorszenie klasy (zwłaszcza jeśli progi dla danego typu wód są niższe), dlatego stwierdzenie o silnym zanieczyszczeniu zawiesiną jest najbardziej uzasadnione.
Odpowiedzi z "azotem amonowym" i "fosforem ogólnym" są typową pułapką: te wskaźniki kojarzą się z eutrofizacją, ale ich interpretacja zależy od progów klas dla danego typu wód. Podane wartości (0,4 mg/l dla azotu amonowego i 0,02 mg/l dla fosforu ogólnego) same w sobie nie przesądzają o "silnym zanieczyszczeniu" bez tabel granicznych, a w wielu klasyfikacjach to raczej poziomy umiarkowane/niższe niż typowe progi najgorszych klas.
Odpowiedź z "chlorem ogólnym" również może kusić, bo chlor kojarzy się z chemią i dezynfekcją, jednak jego znaczenie interpretacyjne w wodach powierzchniowych zależy od źródeł (np. zrzuty, technologie) oraz od tego, jak wskaźnik jest zdefiniowany w danej metodyce. W zestawie danych najbardziej jednoznacznym sygnałem potencjalnie gorszej klasy pozostaje zawiesina.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy pytanie dotyczy jednego wskaźnika ("który parametr wskazuje na silne zanieczyszczenie"), a następnie porównaj każdy wynik z progami klas dla odpowiedniego typu wód. Unikaj porównywania z normami dla wody pitnej.
