W typologii i rozpoznawaniu siedlisk leśnych wykorzystuje się m.in. gatunki różnicujące, czyli takie rośliny, których obecność (lub wyraźnie większy udział) pomaga rozdzielić dwa podobne typy zbiorowisk/siedlisk. W praktyce są to często rośliny runa silnie związane z określonym uwilgotnieniem, trofią lub podłożem.
Odpowiedź "bór bagienny od boru wilgotnego" jest poprawna, ponieważ rosiczka okrągłolistna jest gatunkiem kojarzonym z warunkami torfowiskowymi i bardzo wysokim uwilgotnieniem podłoża. Takie cechy są charakterystyczne dla boru bagiennego, natomiast bór wilgotny jest siedliskiem mokrym, ale zwykle mniej "torfowym" i o innym układzie cech diagnostycznych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują w tym ujęciu?
- "bór suchy od boru świeżego" – oba typy są wyraźnie suchsze; gatunki torfowiskowe nie są typowymi "różnicującymi" między takimi siedliskami, bo zwykle w ogóle się tam nie pojawiają.
- "bór świeży od boru mieszanego świeżego" – różnica dotyczy bardziej składu drzewostanu i warunków siedliskowych w obrębie "świeżych" siedlisk, a nie przejścia w stronę torfowisk; rosiczka nie jest tu najbardziej diagnostycznym wskaźnikiem.
- "bór wilgotny od boru mieszanego wilgotnego" – oba siedliska są wilgotne; o rozróżnieniu decyduje zwykle zestaw innych cech i gatunków, a sama obecność rosiczki (gatunku torfowiskowego) nie jest typową cechą rozdzielającą tę parę.
Wskazówka egzaminacyjna: kojarz rosiczkę z torfowiskami i warunkami "bagiennymi". Jeśli w odpowiedziach pojawia się para z borem bagiennym, to zwykle jest to najbardziej spójny kierunek rozumowania w pytaniach o gatunki wskaźnikowe siedliska.
