Nawożenie obornikiem traktuje się jako sposób dostarczenia materii organicznej i składników pokarmowych oraz poprawy właściwości gleby (m.in. struktury i pojemności wodnej). W praktyce rolniczej szczególnie dobrze na takie nawożenie reagują rośliny o większych potrzebach i te, dla których korzystna jest poprawa warunków glebowych.
Odpowiedź "ziemniak" jest właściwa, ponieważ ziemniak to roślina okopowa, która w typowych zaleceniach agrotechnicznych często bywa uprawą, pod którą planuje się stosowanie obornika. Obornik działa nie tylko jako źródło składników pokarmowych, ale też wspiera tworzenie próchnicy, co ma znaczenie przy uprawach wymagających dobrej struktury gleby.
Odpowiedzi "pszenica", "żyto" i "jęczmień" są nieprawidłowe w tym ujęciu, ponieważ są to zboża, dla których nawożenie planuje się zwykle inaczej niż klasyczne "nawożenie obornikiem pod uprawę" wskazywane jako typowe zalecenie egzaminacyjne. Uczniowie często mylą tu ogólną korzyść z materii organicznej (która może wspierać różne rośliny) z pytaniem o roślinę, dla której takie nawożenie jest szczególnie zalecane w praktyce i w nauczaniu podstaw agrotechniki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się roślina okopowa oraz kilka zbóż, to pytanie zwykle sprawdza skojarzenie, że nawożenie obornikiem najczęściej planuje się pod rośliny okopowe (np. ziemniaka), a nie pod zboża.
