W dużych miastach rośliny rosną w warunkach silnego stresu środowiskowego. Oprócz samych zanieczyszczeń powietrza (pyły, spaliny) typowe są także: przesuszenie podłoża, ubita i słabiej napowietrzona gleba, wyższa temperatura (miejska wyspa ciepła), a zimą często również zasolenie w rejonie dróg. Dlatego do nasadzeń miejskich preferuje się gatunki o wysokiej tolerancji na te czynniki.
Odpowiedź "jarząb szwedzki i dereń biały" jest poprawna, ponieważ są to rośliny często dobierane do zieleni miejskiej jako względnie odporne i mało wymagające w porównaniu z wieloma gatunkami wrażliwszymi. W praktyce oznacza to mniejsze ryzyko osłabienia wzrostu, przedwczesnego zrzucania liści, zasychania pędów oraz gorszego znoszenia przyulicznych stanowisk.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne w tym ujęciu?
- "świerk Conica i modrzew" – w zestawie znajdują się gatunki, które w warunkach miejskich (zwłaszcza przy ulicach) mogą gorzej reagować na przesuszenie, zasolenie i zanieczyszczenia; dodatkowo formy karłowe iglaków bywają bardziej wrażliwe na stres i wymagają stabilniejszych warunków stanowiskowych.
- "klon jawor i świerk pospolity" – to połączenie miesza gatunek liściasty z iglastym; w praktyce nasadzeń miejskich ocena przydatności zależy od konkretnego stanowiska, a świerk pospolity bywa problematyczny w silnie zurbanizowanych miejscach (susza, zasolenie, zanieczyszczenia).
- "jodła koreańska i kosodrzewina" – są to rośliny częściej kojarzone z nasadzeniami ozdobnymi w warunkach bardziej ogrodowych lub parkowych; w trudnych warunkach ulicznych mogą wymagać lepszej jakości stanowiska, a więc nie są typową pierwszą rekomendacją do "dużych miast" rozumianych jako intensywnie obciążone środowisko.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "duże miasta" i "odporność na zanieczyszczenie powietrza", warto myśleć szerzej o odporności na stres miejski. Zwykle wygrywają gatunki tolerancyjne i elastyczne siedliskowo, a przegrywają te, które wymagają stałej wilgotności, żyznej gleby lub osłoniętego stanowiska.
