W dzienniku niwelacji zapis ma być spójny z praktyczną dokładnością metody. Dla typowych prac niwelacyjnych przyjmuje się zapis przewyższeń i poprawek w metrach z trzema miejscami po przecinku, czyli do 0,001 m. Taki zapis odpowiada milimetrowej rozdzielczości, która jest naturalna w niwelacji wykonywanej z użyciem niwelatora i łaty, a jednocześnie pozwala sprawnie kontrolować zamknięcia i rozliczać ciągi.
Odpowiedź "0,001 m" jest właściwa, bo zapewnia wystarczającą szczegółowość zapisu, aby:
- nie gubić istotnych różnic wysokości przy sumowaniu odczytów i przewyższeń,
- móc stosować poprawki i kontrolę rachunkową w ciągu niwelacyjnym,
- utrzymać jednolity format zapisu w całym dzienniku.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne:
- "0,01 m" (centymetr) jest zbyt grubym zaokrągleniem. Przy wielu stanowiskach i odcinkach błąd zaokrągleń może się kumulować, co utrudnia kontrolę wyników i obniża wiarygodność opracowania.
- "0,1 m" (decymetr) jest zdecydowanie zbyt mało dokładny dla niwelacji geodezyjnej; taki zapis nie pozwala sensownie analizować poprawek ani wykrywać typowych odchyleń w pomiarze.
- "0,0001 m" (0,1 mm) jest zwykle nadmierną precyzją zapisu w dzienniku terenowym. Taka liczba miejsc po przecinku może sugerować dokładność, której metoda w warunkach terenowych najczęściej nie zapewnia, i sprzyja błędnym wnioskom podczas kontroli.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy zapisu w dzienniku niwelacji, myśl o standardowym zapisie w milimetrach (trzy miejsca po przecinku w metrach), a nie o "największej możliwej" liczbie miejsc po przecinku.