W analizie strąceniowej kluczowe jest powiązanie obserwacji z powstającym trudno rozpuszczalnym produktem. Reagent "azotan srebra" dostarcza jonów Ag+, które tworzą osady z wieloma anionami.
Żółte strącenie po dodaniu azotanu srebra jest charakterystyczne dla powstania jodku srebra (AgI). Dla porównania: chlorek srebra (AgCl) jest biały, a bromek srebra (AgBr) bywa kremowy/jasnożółty, jednak w zadaniu podano jednoznacznie "żółte strącenie", co najczęściej wiąże się z AgI, a więc z obecnością jonów jodkowych I− w próbce.
Pozostałe doświadczenia pełnią rolę wspierającą wnioskowanie:
- Chlorek sodu – brak strącenia: gdyby w próbce były jony srebra Ag+, dodatek Cl− (z NaCl) powinien dać osad AgCl. Brak osadu sugeruje, że Ag+ nie jest składnikiem próbki.
- Chlorek baru – brak strącenia: Ba2+ strąca m.in. siarczany jako BaSO4. Brak osadu nie wskazuje na obecność jonów, które łatwo tworzą nierozpuszczalne sole baru (w typowych warunkach testu).
Dlatego odpowiedź "Jony jodku" jest spójna z obserwacją żółtego osadu po dodaniu AgNO3.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Jony baru": dodanie BaCl2 nie służy do wykrywania Ba2+ w próbce; to odczynnik dostarczający Ba2+. Dodatkowo brak osadu po BaCl2 nie potwierdza obecności Ba2+ w próbce.
- "Jony chloru": obecność Cl− z AgNO3 zwykle daje biały osad AgCl, nie żółty. Żółta barwa lepiej pasuje do AgI.
- "Jony srebra": gdyby w próbce był Ag+, to po dodaniu NaCl powinno pojawić się strącenie AgCl. Ponieważ strącenia nie ma, ta opcja jest niespójna z tabelą.
Na egzaminie warto zapamiętać schemat: AgNO3 + halogenki → osady o charakterystycznych barwach oraz zawsze wykorzystywać także wyniki negatywne ("brak strącenia") do wykluczania jonów.
