KWALIFIKACJA BPO1 - TEST WIEDZY NR 7

Niedopasowanie maszyny do wzrostu pracownika jest typowym problemem ergonomii. Gdy powierzchnia robocza lub elementy sterowania znajdują się zbyt wysoko, operator musi pracować w pozycji wymuszonej (np. z uniesionymi ramionami, napiętymi mięśniami obręczy barkowej, ograniczonym polem widzenia lub koniecznością stawania na palcach).

Taka sytuacja wpływa na układ człowiek–maszyna–środowisko na kilka sposobów:

• Wzrost obciążenia fizycznego – szybciej narasta zmęczenie, pojawia się dyskomfort i spada precyzja ruchów.
• Spadek jakości i tempa pracy – zmęczenie sprzyja wolniejszemu wykonywaniu czynności, częstszym przerwom oraz pomyłkom.
• Wzrost ryzyka urazu – przeciążenia i mikrourazy (zwłaszcza przy pracy powtarzalnej) mogą prowadzić do dolegliwości układu mięśniowo-szkieletowego, a chwilowa utrata kontroli nad ruchem zwiększa ryzyko zdarzeń wypadkowych.

Dlatego stwierdzenie "Może to prowadzić do zmniejszenia wydajności pracy." jest logiczną i typową konsekwencją ergonomicznego niedopasowania.

Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo:

• "Może to prowadzić do zwiększenia wydajności pracy." – w praktyce wymuszona postawa rzadko poprawia efektywność; nawet jeśli pracownik chwilowo przyspieszy, jest to trudne do utrzymania i zwykle skutkuje szybszym zmęczeniem.
• "Nie ma to wpływu na układ człowiek-maszyna-środowisko." – wysokość maszyny bezpośrednio wpływa na interakcję człowieka z maszyną (postawa, zasięg, widoczność) oraz na organizację pracy.
• "Może to prowadzić do zwiększenia satysfakcji z pracy." – dyskomfort i większy wysiłek zwykle obniżają satysfakcję; wyjątki byłyby sytuacyjne, ale nie są typowym skutkiem błędnego dopasowania.

W praktyce BHP rozwiązaniem jest dopasowanie stanowiska: regulacja wysokości, podest, zmiana organizacji pracy lub dobór maszyny/oprzyrządowania do antropometrii pracowników.