Dobór czujnika temperatury wykonuje się etapami. Krok 1 to weryfikacja, czy zakres pomiarowy czujnika obejmuje cały wymagany przedział pracy. Wymaganie wynosi od -10°C do 80°C, więc czujnik musi poprawnie pracować poniżej -10°C oraz powyżej 80°C (nie wystarczy spełnienie tylko jednej granicy).
W przedstawionej tabeli zakresy pomiarowe wszystkich czujników obejmują przedział -10°C do 80°C, dlatego przechodzimy do kroku 2, czyli porównania dokładności. W danych znamionowych dokładność podano jako tolerancję ± w °C. Największa dokładność oznacza tu najmniejszą dopuszczalną odchyłkę (najmniejszą wartość po znaku ±).
Porównując tolerancje:
- "Czujnik D" ma ±0,31°C, czyli najmniejszą odchyłkę, a więc najlepszą dokładność w tej grupie i jest właściwym wyborem.
- "Czujnik C" ma ±0,7°C. Mimo że jest to czujnik rezystancyjny RTD, jego dopuszczalna odchyłka jest większa niż w "Czujnik D", więc będzie mierzyć mniej dokładnie.
- "Czujnik B" ma ±1,0°C. Taka tolerancja jest większa niż dla RTD w klasie A, więc wybór tego czujnika nie spełnia priorytetu "najmniejszy błąd".
- "Czujnik A" ma ±2,5°C, czyli zdecydowanie najsłabszą dokładność w zestawieniu. W praktyce termopary często oferują duży zakres temperatur, ale ich tolerancje bywają wyższe niż w precyzyjnych RTD.
Wskazówka egzaminacyjna: nie myl dokładności z rozdzielczością i zawsze sprawdzaj obie granice zakresu. W zadaniach "z tabelą" poprawna odpowiedź wynika z konsekwentnego zastosowania kryteriów: (1) zgodność zakresu, (2) najlepsza (najmniejsza) tolerancja.
