Indukcyjność L (w henrach, H) opisuje zdolność elementu do magazynowania energii w polu magnetycznym oraz do przeciwdziałania zmianom prądu. W zadaniach szkolnych, gdy podano dwa elementy indukcyjne połączone szeregowo, standardowo przyjmuje się, że nie występuje istotne sprzężenie magnetyczne między cewkami (nie uwzględnia się indukcyjności wzajemnej).
W takim uproszczonym modelu obowiązuje prosta reguła podobna do sumowania rezystancji w szeregu: indukcyjności w szeregu się sumują.
Krok 1: zapis zależności
Lz = L1 + L2
Krok 2: podstawienie danych
Lz = 3 H + 4 H
Krok 3: obliczenie
Lz = 7 H
Dlatego odpowiedź "7H" jest poprawna.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "5H" może wynikać z pomyłki rachunkowej lub nieuwagi (np. błędne dodanie). W szeregu nie ma podstaw, aby otrzymać 5 H z 3 H i 4 H.
- "1.75H" odpowiadałoby sytuacji podobnej do łączenia równoległego według zależności 1/Lz = 1/L1 + 1/L2, bo wtedy Lz = (L1·L2)/(L1+L2) = 12/7 ≈ 1,71 H. To typowy błąd: zastosowanie wzoru dla niewłaściwego typu połączenia.
- "12H" wygląda jak wynik mnożenia 3·4. Indukcyjności w szeregu się nie mnoży; mnożenie nie ma tu uzasadnienia fizycznego ani wynikającego z praw obwodów.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw podkreśl w treści "szeregowo" lub "równolegle", a dopiero potem wybierz regułę łączenia. To minimalizuje ryzyko przeniesienia niewłaściwego wzoru.