Stwierdzenie "Dziczyzna ma mniej tłuszczu niż wieprzowina i jest bogata w białko" jest zgodne z typową charakterystyką dziczyzny w ujęciu żywieniowym: mięso zwierząt żyjących na wolności bywa chudsze (mniej tłuszczu śródmięśniowego i podskórnego) niż wiele popularnych elementów wieprzowiny, a jednocześnie zawiera istotne ilości pełnowartościowego białka. W praktyce kucharskiej taka cecha oznacza m.in. większe ryzyko przesuszenia i potrzebę świadomego doboru techniki (np. krótsza obróbka, duszenie, odpowiednie odpoczywanie mięsa, dodatki tłuszczowe).
Zdanie "Dziczyzna jest zawsze trudniejsza do przygotowania niż mięso zwierząt rzeźnych" jest zbyt kategoryczne. Trudność zależy od gatunku (jeleń, sarna, dzik), wieku, elementu tuszy, stopnia skruszenia/dojrzewania, a także od wybranej metody obróbki. Dobrze dobrana technika może sprawić, że przygotowanie będzie porównywalne.
Zdanie "Dziczyzna ma identyczny smak jak mięso zwierząt rzeźnych" jest fałszywe jako ogólna reguła. Dziczyzna zwykle ma wyraźniejszy, bardziej charakterystyczny profil smakowo-zapachowy, zależny od diety i środowiska zwierzęcia. Nawet jeśli niektóre potrawy mogą smakować "podobnie", nie jest to identyczność.
Zdanie "Dziczyzna jest zawsze surowsza niż mięso zwierząt rzeźnych" również zawiera absolut ("zawsze"). Tekstura po obróbce zależy od wielu czynników (mięsień pracujący vs delikatny, czas obróbki, temperatura, skruszenie, marynowanie). Dziczyzna bywa chuda, co może sprzyjać odczuciu twardszej struktury przy błędnej obróbce, ale nie jest to cecha bezwyjątkowa.
Na egzaminie warto zwracać uwagę na słowa typu "zawsze", "identyczny", "nigdy" – w gastronomii rzadko są prawdziwe dla całych grup surowców.
