Tranzystor bipolarny (BJT, np. NPN lub PNP) jest klasycznie opisywany jako element sterowany prądem. Oznacza to, że aby tranzystor przewodził w gałęzi kolektora, musi popłynąć odpowiedni prąd bazy, a zależność w uproszczeniu opisuje się relacją: prąd kolektora jest proporcjonalny do prądu bazy (wzmocnienie prądowe). Z tego powodu określenie "sterowane napięciem" nie jest typowe dla BJT.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź:
- Są sterowane napięciem. — to nie jest typowa cecha BJT. Choć w praktyce napięcie baza–emiter (około rzędu setek mV) ma znaczenie, to "sterowanie" w sensie zasady działania dotyczy przede wszystkim przepływu prądu bazy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne (czyli typowe dla BJT):
- Mają trzy warstwy półprzewodnikowe. — BJT składa się z trzech obszarów domieszkowanych (emiter, baza, kolektor), co odpowiada trójwarstwowej strukturze (np. N-P-N).
- Są sterowane prądem. — to właśnie kluczowa cecha odróżniająca BJT od wielu tranzystorów polowych, w których sygnał sterujący ma charakter napięciowy (bramka).
- Mają trzy elektrody: emiter, baza i kolektor. — jest to podstawowe nazewnictwo wyprowadzeń tranzystora bipolarnego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się para "sterowanie prądem" vs "sterowanie napięciem", zwykle chodzi o rozróżnienie BJT (prąd bazy) i MOSFET/JFET (napięcie bramki). Warto też pamiętać nazwy elektrod: emiter–baza–kolektor.