W bydle mięsnym postęp hodowlany to trwała poprawa cech w populacji/stadzie dzięki doborowi rodziców. W praktyce selekcja opiera się na wielu cechach jednocześnie: tempie wzrostu, umięśnieniu, ale też zdrowotności, płodności, długowieczności i łatwości utrzymania.
Jeżeli nowy buhaj ma bardzo dobre wskaźniki wzrostu, ale jednocześnie jest "znany z problemów zdrowotnych", to w ujęciu długoterminowym rośnie ryzyko, że:
- część problemów będzie współwystępować u potomstwa (zwłaszcza gdy mają podłoże genetyczne),
- zwiększą się koszty leczenia i brakowania,
- spadnie odsetek zwierząt osiągających wiek/stan umożliwiający dalszą reprodukcję lub efektywny opas.
W konsekwencji nawet przy lepszych przyrostach efektywny postęp hodowlany może się zmniejszyć, bo selekcja "traci" osobniki przez zdrowie i pogarsza się ogólna użytkowość stada.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są słabsze?
- "Przyrost jest najważniejszy" – to błąd uproszczenia; w realnych programach hodowlanych i w ekonomice produkcji zdrowie i płodność są krytyczne.
- "Zrównoważą się" – bez danych o skali korzyści i strat nie można zakładać równowagi; ponadto negatywne cechy funkcjonalne często kumulują koszty.
- "Nie można jednoznacznie określić" – to brzmi ostrożnie, ale pytanie dotyczy efektu prawdopodobnego; przy znanych problemach zdrowotnych typowo zakłada się ryzyko pogorszenia zdrowotności potomstwa i spadek efektywności selekcji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie mówi o długim okresie i wspomina o zdrowotności, zwykle testuje myślenie wielocechowe, a nie wybór jednej "produkcyjnej" cechy.
