Międzyplony (rośliny okrywowe uprawiane pomiędzy plonami głównymi) pełnią ważną funkcję w ochronie i poprawie jakości gleby. Kluczowym, dobrze opisanym efektem jest zwiększanie dopływu materii organicznej do profilu glebowego. Dzieje się to przez:
- pozostawianie resztek pożniwnych i biomasy międzyplonu na polu,
- rozwój systemu korzeniowego, który po obumarciu staje się źródłem węgla organicznego,
- stymulację życia biologicznego gleby, co wspiera tworzenie stabilniejszych agregatów.
Dlatego stwierdzenie "Uprawa międzyplonowa zwiększa zawartość materii organicznej w glebie." jest prawdziwe i zgodne z podstawową wiedzą agronomiczną.
Pozostałe stwierdzenia są nieprawdziwe, bo międzyplony z reguły działają przeciwerozyjnie i poprawiają właściwości fizyczne gleby:
- "…zwiększa ryzyko erozji wodnej." – typowo jest odwrotnie: okrywa roślinna tłumi energię kropli deszczu, spowalnia spływ powierzchniowy i ułatwia wsiąkanie.
- "…nie wpływa na strukturę gleby." – materia organiczna i korzenie sprzyjają tworzeniu agregatów glebowych; wpływ zależy od gatunku i technologii, ale zaprzeczenie wpływu jest zbyt kategoryczne.
- "…zwiększa ryzyko erozji wietrznej." – rośliny okrywowe osłaniają glebę przed wywiewaniem cząstek, szczególnie na glebach lekkich i w okresach bez okrywy.
W praktyce rolniczej efekt będzie najsilniejszy, gdy międzyplon zostanie dobrze dobrany (gatunek, termin siewu, masa biomasy) i pozostawi się możliwie dużo resztek organicznych w gospodarstwie.
