W metodzie ortogonalnej punkt szczegółu sytuacyjnego wyznacza się względem linii odniesienia (np. krawędzi, boku osnowy, linii pomiarowej) przez pomiar odciętej wzdłuż tej linii oraz domiaru prostopadłego. Ponieważ jest to metoda wrażliwa na błędy szkicowania, pomyłki w odczytach oraz niewłaściwe odkładanie prostopadłej w terenie, stosuje się kontrolę pomiaru.
Odpowiedź "Pomiar niezależny." jest właściwa, gdy rysunek przedstawia kontrolę polegającą na dodatkowym, niezależnym wyznaczeniu położenia tego samego punktu inną drogą pomiarową niż w pomiarze podstawowym. Sens takiej kontroli polega na tym, że ewentualny błąd (np. w odciętej lub w domiarze) nie "powtórzy się" automatycznie w kontroli, bo wykorzystuje się inny zestaw miar lub inną linię odniesienia.
- "Przecięcie krzyżowe." sugeruje wyznaczanie punktu jako przecięcia kierunków/łuków lub konstrukcji geometrycznej typowej dla metod przecięć; to nie jest nazwa ogólna kontroli domiarów prostokątnych i nie odpowiada idei sprawdzenia przez niezależne domiary ortogonalne.
- "Podpórka." w praktyce bywa kojarzona z konstrukcjami szkicowymi/obliczeniowymi stabilizującymi lub pomocniczymi, ale nie jest standardową nazwą samego sposobu kontroli pomiaru ortogonalnego polegającego na niezależnym wyznaczeniu punktu.
- "Czołówka" odnosi się raczej do określenia elementu/odcinka roboczego lub potocznych nazw sytuacji w terenie, a nie do metody kontroli pomiaru sytuacyjnego w tym kontekście.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na schemacie widzisz, że punkt po pomiarze ortogonalnym jest sprawdzany "drugą drogą" (np. z innego kierunku, z innej linii odniesienia albo innym zestawem miar), najczęściej chodzi o kontrolę typu pomiar niezależny. Jeśli natomiast konstrukcja wygląda jak typowe wyznaczanie przez przecięcie linii, wtedy rozważ metody przecięć, ale to nie jest to samo co kontrola domiarów ortogonalnych.
