W podziale opraw okularowych kluczowe jest kryterium konstrukcyjne, czyli sposób, w jaki soczewka jest utrzymywana i zamocowana w oprawie. Dlatego poprawna identyfikacja oprawy na rysunku polega na ocenie, czy soczewka jest otoczona obręczą w całości, częściowo, czy w ogóle nie ma obręczy.
Odpowiedź "pełną." jest właściwa wtedy, gdy soczewka jest ujęta w zamkniętą obręcz biegnącą dookoła jej całego obwodu. Taka konstrukcja zwykle zwiększa odporność na uszkodzenia i ułatwia montaż typowych soczewek, ponieważ punkt podparcia jest ciągły na całym brzegu soczewki.
Odpowiedź "półramkową." jest błędna, jeśli na rysunku nie widać charakterystycznego mocowania częściowego (np. braku dolnej/górnej części obręczy i zastosowania elementu podtrzymującego, jak żyłka). W półramce soczewka nie jest zamknięta pełnym obwodem obręczy.
Odpowiedź "z tworzywa sztucznego." nie rozstrzyga typu konstrukcji. Oprawa pełna może być wykonana z tworzywa, metalu lub innych materiałów, ale materiał nie jest tym samym co kategoria pełna/półramkowa/bezramkowa. Wybór tej opcji to typowy błąd mylenia kryteriów klasyfikacji.
Odpowiedź "z nietypowych materiałów." również dotyczy materiału, a nie budowy oprawy. Nawet jeśli oprawa byłaby wykonana z nietypowego surowca, nadal mogłaby być oprawą pełną lub półramkową. Na egzaminie należy najpierw ustalić typ konstrukcyjny, a dopiero potem (jeśli pytanie tego wymaga) materiał wykonania.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o "oprawę pełną/półramkową" zawsze szukaj na rysunku ciągłości obręczy wokół soczewki, a nie koloru, faktury czy grubości elementów.
