Przekładnię zębatą identyfikuje się przede wszystkim po geometrii współpracujących elementów i układzie osi. Przekładnia ślimakowa składa się ze ślimaka (wyglądającego jak śruba/ślimacznica) oraz koła ślimakowego. Charakterystyczne jest to, że przeniesienie ruchu odbywa się przez zazębienie ślimaka z kołem, a zarys ślimaka na rysunku zwykle przypomina gwint lub wielozwojową śrubę.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "ślimakową"?
Bo tylko ta nazwa wskazuje typ przekładni wynikający z obecności ślimaka i koła ślimakowego. Jest to odrębna grupa przekładni, rozpoznawalna wizualnie po kształcie jednego z elementów (ślimaka) i sposobie współpracy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "stożkową" – przekładnia stożkowa ma koła o kształcie stożków (zęby na powierzchniach stożkowych) i typowo służy do przeniesienia napędu między osiami przecinającymi się. Jeśli na rysunku nie widać kół stożkowych, nie jest to przekładnia stożkowa.
- "o zębach prostych" – to opis rodzaju uzębienia (kształtu zębów), a nie jednoznaczna nazwa typu przekładni. Przekładnie walcowe mogą mieć zęby proste, skośne itd., ale taki opis nie identyfikuje przekładni ślimakowej jako rodzaju.
- "o zębach łukowych" – analogicznie, to cecha kształtu zębów (np. spotykana w niektórych rozwiązaniach), nie podstawowa klasyfikacja typu przekładni. Sama informacja o "łukowych" zębach nie przesądza o tym, że jest to przekładnia ślimakowa.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach część opcji dotyczy "rodzaju przekładni" (ślimakowa, stożkowa), a część "kształtu uzębienia" (proste, łukowe), najpierw ustal, czy rysunek pokazuje typowy element konstrukcyjny (np. ślimak). To zwykle prowadzi do poprawnej klasyfikacji.
