W klasyfikacji instalacji centralnego ogrzewania (c.o.) często opisuje się układ trzema niezależnymi cechami: liczbą rur obiegowych (jedno- lub dwururowa), sposobem wymuszenia przepływu (grawitacyjna lub pompowa) oraz sposobem rozdziału (górny lub dolny).
Instalacja dwururowa ma dwa zasadnicze przewody: zasilający i powrotny. Każdy grzejnik jest włączony pomiędzy zasilanie i powrót, co ułatwia równomierny rozdział czynnika grzewczego i regulację. W instalacji jednorurowej grzejniki są włączone w obieg w taki sposób, że przepływ przechodzi kolejno przez elementy (lub ich obejścia), a temperatura czynnika może spadać wzdłuż pętli.
Instalacja pompowa oznacza, że przepływ wody grzewczej jest wymuszany pracą pompy obiegowej. W przeciwieństwie do tego instalacja grawitacyjna wykorzystuje różnicę gęstości wody ciepłej i chłodniejszej oraz odpowiednie spadki i średnice przewodów; zwykle jest bardziej wrażliwa na opory przepływu.
Rozdział dolny polega na tym, że główne przewody rozdzielcze prowadzi się w dolnej części budynku (np. piwnica, parter, przestrzeń przy posadzce), a podejścia do grzejników wykonuje się od dołu. Rozdział górny to prowadzenie przewodów w górnej strefie (np. pod stropem najwyższej kondygnacji) i zasilanie pionów z góry.
Dlatego odpowiedź "dwururowej, pompowej, z rozdziałem dolnym" jest spójna: opisuje układ z osobnym zasilaniem i powrotem, z wymuszonym obiegiem oraz z głównymi przewodami prowadzonymi w dolnej strefie. Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo łączą niezgodne cechy: wskazują układ grawitacyjny zamiast pompowego, rozdział górny zamiast dolnego albo mylą instalację jedno- i dwururową.
- Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy grzejnik ma dwa przyłącza do dwóch różnych przewodów (dwururowa), potem szukaj symbolu pompy/oznaczeń wymuszenia obiegu, a na końcu oceń położenie przewodów rozdzielczych (góra/dół).
