W silniku obcowzbudnym prądu stałego kierunek momentu (a więc i kierunek obrotów) zależy od wzajemnego zwrotu strumienia wzbudzenia i prądu twornika. W praktyce nawrotną pracę uzyskuje się przez odwrócenie biegunowości jednego z tych obwodów: najczęściej toru twornika (łatwiejsze przełączanie większego prądu przez styczniki w typowych układach), rzadziej wzbudzenia.
Dlatego odpowiedź "pracę nawrotną silnika." jest zgodna z ideą układów przełączających połączenia tak, aby zmienić znak prądu w wybranym obwodzie i uzyskać przeciwne obroty przy zachowaniu tej samej konstrukcji silnika.
Pozostałe propozycje dotyczą innych zjawisk lub innych typów maszyn:
- "rozruch gwiazda-trójkąt." to klasyczna metoda rozruchu silników trójfazowych AC. Silnik prądu stałego nie ma połączeń gwiazda/trójkąt uzwojeń stojana w tym sensie, więc ta odpowiedź nie pasuje do układu zasilania silnika DC.
- "rozruch przez zmianę rezystancji." odnosi się do stosowania rezystora rozruchowego w obwodzie twornika (ograniczenie prądu rozruchowego). To może występować w napędach DC, ale nie jest tym samym co typowa funkcja układu nawrotu; sam nawrot polega na zmianie zwrotu, a nie na stopniowaniu rezystancji.
- "regulację prędkości przez zmianę liczby zwoi." nie jest typową metodą regulacji prędkości w silniku obcowzbudnym DC. W praktyce reguluje się prędkość m.in. przez zmianę napięcia twornika lub przez osłabienie wzbudzenia, a nie przez przełączanie liczby zwoi uzwojenia.
Na egzaminie warto zapamiętać: nawrot = odwrócenie biegunowości w tworniku lub wzbudzeniu; rozruch = ograniczenie prądu na starcie; regulacja prędkości = zmiana napięcia/strumienia w sposób ciągły lub stopniowy.
