W takim układzie ustalenia i zamocowania na tokarce typowo występują dwa kluczowe elementy: uchwyt trójszczękowy samocentrujący oraz kieł obrotowy w koniku.
Odpowiedź "uchwycie trój szczękowym pneumatycznym i kle obrotowym." jest poprawna, ponieważ opisuje zestaw: (1) uchwyt szczękowy, który centruje i zaciska przedmiot trzema szczękami oraz (2) podparcie od strony konika kłem obrotowym, które zmniejsza ugięcie długiego/wiotkiego detalu i poprawia warunki skrawania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "tulei zaciskowej, kle obrotowym i stałym." Tuleja zaciskowa to inny sposób mocowania (zwykle dla prętów o małych średnicach, wymagający dopasowanej tulei). Dodatkowo jednoczesne wskazanie kła obrotowego i stałego opisuje dwa różne rodzaje podparcia—w typowym schemacie dla toczenia z konikiem stosuje się jeden rodzaj kła.
- "uchwycie trój szczękowym hydraulicznym i kle obrotowym." Różnica między napędem pneumatycznym a hydraulicznym dotyczy sposobu wytworzenia siły zacisku. Jeśli na schemacie wskazano układ pneumatyczny (np. symbol/oznaczenie siłownika pneumatycznego), wariant hydrauliczny nie pasuje.
- "zabieraku czołowym i kle obrotowym." Zabierak czołowy jest charakterystyczny dla toczenia między kłami, gdzie przedmiot opiera się na kłach, a napęd przenosi zabierak i tarcza zabierakowa, a nie uchwyt szczękowy. To inna koncepcja ustalenia i przeniesienia momentu.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu schematów najpierw ustal, czy detal jest zaciskany szczękami (uchwyt), czy oparty między kłami (zabierak), a dopiero potem rozróżniaj rodzaj napędu (pneumatyka/hydraulika) i typ podparcia (kieł obrotowy/stały).
