Topologia rozszerzonej gwiazdy (czasem opisywana jako gwiazda hierarchiczna lub drzewiasta) powstaje wtedy, gdy klasyczna gwiazda zostaje "rozbudowana" o kolejne poziomy urządzeń pośredniczących. W praktyce wygląda to tak, że:
- istnieje węzeł centralny (np. przełącznik dystrybucyjny),
- do niego podłączone są węzły pośrednie (np. przełączniki dostępowe),
- a dopiero do tych węzłów pośrednich podłączone są komputery/urządzenia końcowe.
Taka struktura jest typowa dla sieci w budynkach: przełącznik w szafie głównej łączy szafy piętrowe, a te rozprowadzają połączenia do gniazd abonenckich. Dzięki temu sieć jest skalowalna (łatwo dodać kolejny segment), ale awaria elementu wyższego poziomu może odcinać większą część infrastruktury.
Odpowiedź "magistrali" nie pasuje do sytuacji, w której połączenia rozchodzą się promieniście lub kaskadowo od urządzeń pośrednich. Magistrala zakłada wspólny odcinek medium transmisyjnego, do którego wpinane są kolejne stacje, a nie hierarchię przełączników.
Odpowiedź "gwiazdy" jest niepoprawna wtedy, gdy na schemacie widać więcej niż jeden poziom koncentracji. W gwieździe wszystkie hosty łączą się bezpośrednio do jednego punktu centralnego (jedno urządzenie pośredniczące i brak "podgwiazd").
Odpowiedź "podwójnego pierścienia" oznacza dwie zamknięte pętle (często dla redundancji), gdzie węzły są połączone w cykl. Jeżeli nie występuje zamknięcie obwodu (pętla) i dominuje układ hierarchiczny, nie jest to pierścień.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą wskazówkę: jeżeli widzisz gwiazdę z "gwiazdami" na końcach (pośrednie punkty rozdzielające) – to rozszerzona gwiazda.
