W silniku asynchronicznym klatkowym wirnik ma postać tzw. klatki: w żłobkach rdzenia znajdują się pręty przewodzące, a na końcach są one zwarte pierścieniami (pierścienie zwierające). To rozwiązanie jest proste, trwałe i typowe dla najczęściej spotykanych silników indukcyjnych.
Odpowiedź "asynchronicznego klatkowego." pasuje do wirnika, który nie posiada elementów przenoszących prąd na uzwojenie wirnika przez styk ślizgowy ani elementów komutujących.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "asynchronicznego pierścieniowego." – taki wirnik ma uzwojenie wirnika wyprowadzone na pierścienie ślizgowe, współpracujące ze szczotkami. Na rysunkach/fotografiach zwykle widać wyraźne pierścienie na wale oraz połączenia uzwojeń, czego nie ma w konstrukcji klatkowej.
- "synchronicznego." – wirnik silnika synchronicznego jest wzbudzany (np. uzwojeniem wzbudzenia lub magnesami trwałymi) i konstrukcyjnie różni się od prostej klatki: występują bieguny, magnesy albo charakterystyczne elementy wzbudzenia. Sama "klatka" jest cechą typową dla maszyn indukcyjnych, nie synchronicznych.
- "prądu stałego." – klasyczny silnik DC ma komutator (segmenty miedziane) i szczotki. Jeśli na wirniku widoczny jest komutator, to jest to mocna przesłanka dla silnika prądu stałego; jeśli go brak, wybór DC jest zwykle błędem wynikającym z mylenia dowolnych pierścieni z komutatorem.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać "szybkie cechy": klatka = pręty + pierścienie zwierające; pierścieniowy = pierścienie ślizgowe; DC = komutator; synchroniczny = wirnik wzbudzany/magnesy. To ułatwia rozpoznawanie na rysunkach i w realnych naprawach.
