Silniki indukcyjne (asynchroniczne) i synchroniczne należą do najczęściej spotykanych maszyn prądu przemiennego, ale różnią się przede wszystkim sposobem wytworzenia pola w wirniku i wynikającą z tego budową.
W silniku indukcyjnym pole magnetyczne stojana indukuje prądy w wirniku. Najpopularniejszą, przemysłową konstrukcją wirnika jest klatka wiewiórki (wirnik klatkowy): przewodzące pręty (np. aluminiowe lub miedziane) w żłobkach rdzenia, zwarte na końcach pierścieniami. Ta zwarta konstrukcja pozwala na powstanie prądów wirnika bez doprowadzania do niego zasilania szczotkami.
Silnik synchroniczny działa inaczej: jego wirnik wytwarza pole dzięki magnesom trwałym albo uzwojeniu wzbudzenia zasilanemu prądem stałym. Z tego powodu nie ma w nim wirnika w postaci klatki wiewiórki, bo nie jest ona potrzebna do wytworzenia pola wirnika w trybie synchronicznym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Wirnik" – wirnik jest częścią obrotową zarówno w silniku indukcyjnym, jak i synchronicznym, więc nie spełnia warunku "występuje tylko w jednym typie".
- "Stojan" – stojan (część nieruchoma z uzwojeniami) również występuje w obu rodzinach silników.
- "Szczotki" – szczotki mogą pojawiać się w pewnych rozwiązaniach (np. przy doprowadzeniu wzbudzenia lub w silnikach pierścieniowych), ale nie są elementem charakterystycznym wyłącznie dla silników indukcyjnych; typowy silnik indukcyjny klatkowy działa bez szczotek.
W praktyce serwisowej szybkie rozpoznanie "klatki wiewiórki" pomaga zidentyfikować silnik jako indukcyjny klatkowy oraz dobrać właściwe metody diagnostyki (np. objawy pękniętych prętów klatki) i sterowania (falownik).
