Wybór odpowiedzi opiera się na rozpoznaniu zasady działania mocowania widocznego na rysunku. Trzpień rozprężny to oprzyrządowanie do mocowania przedmiotów z otworem (np. tulei, pierścieni), w którym element roboczy trzpienia jest rozpierany wewnątrz otworu. Dzięki temu detal jest jednocześnie ustalany i dociskany od środka, co sprzyja współosiowości i powtarzalności bazowania.
Odpowiedź "na trzpieniu stałym" jest błędna, ponieważ trzpień stały bazuje detal na średnicy zewnętrznej trzpienia bez mechanizmu rozprężania; zwykle wymaga odpowiedniego dopasowania otworu i nie daje efektu aktywnego docisku/rozparcia. Gdy na rysunku widać elementy sugerujące rozparcie (np. tuleję rozprężną, stożek rozpychający lub szczeliny), wskazuje to na rozwiązanie rozprężne, a nie stałe.
Odpowiedź "w kle obrotowym" nie pasuje, bo kło obrotowe jest elementem podparcia w koniku tokarki i współpracuje z nakiełkiem w detalu; samo w sobie nie stanowi typowego mocowania detalu "w otworze" na trzpieniu. Podobnie "w kłach z zabierakiem czołowym" dotyczy mocowania wałków między kłami z przeniesieniem momentu przez zabierak i tarczę zabierakową; rozpoznaje się je po obecności nakiełków oraz elementów zabierakowych, a nie po rozpieraniu wewnątrz otworu.
Praktyczna wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy detal jest mocowany wewnętrznie (w otworze) czy zewnętrznie oraz czy widoczny jest mechanizm aktywnego docisku/rozparcia. Jeśli jest rozparcie w otworze, najczęściej chodzi o trzpień rozprężny.
