Dobra komplementarne to takie, które są ze sobą powiązane w konsumpcji lub użytkowaniu: korzystanie z jednego dobra zwykle wymaga (lub silnie sprzyja) zakupowi drugiego. Klasyczny przykład to samochód i benzyna — im więcej (lub im intensywniej) używa się samochodu, tym większe jest zapotrzebowanie na paliwo. Gdy paliwo staje się trudno dostępne lub bardzo drogie, korzystanie z samochodu staje się mniej wygodne, co może obniżać popyt na samo dobro główne.
Odpowiedź "komplementarne" jest więc poprawna, bo opisuje relację współwystępowania zakupów: te produkty wzajemnie "dopełniają" swoją funkcję.
- "substytucyjne" jest niepoprawne, ponieważ substytuty to dobra, które zastępują się (np. masło i margaryna). W takim układzie zakup jednego zwykle zmniejsza potrzebę zakupu drugiego.
- "naturalne" nie opisuje relacji ekonomicznej między produktami, tylko (potencjalnie) ich pochodzenie/skład. Samochód nie jest dobrem "naturalnym", a benzyna także nie jest określana w ten sposób w sensie towaroznawczym na potrzeby tej relacji.
- "wolne" również nie pasuje — w ekonomii mówi się o dobrach wolnych (dostępnych bez ograniczeń i bez ceny, jak np. powietrze w typowych warunkach), ale benzyna i samochód są dobrami rzadkimi, kupowanymi na rynku.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli dwa produkty najczęściej kupuje się razem albo jeden jest potrzebny, by drugi miał sens w użyciu, najpierw rozważ relację komplementarności. Jeśli produkty pełnią tę samą funkcję i klient wybiera jedno zamiast drugiego, wtedy to substytuty.
