Ściana działowa o grubości 1/4 cegły jest bardzo smukła, a przy większej wysokości łatwiej ulega odkształceniom, drganiom i zarysowaniom. Z tego powodu w praktyce wykonawczej stosuje się zbrojenie w spoinach poziomych, które można układać w trakcie murowania, bez nadmiernego pogrubiania spoin.
Odpowiedź "bednarką w spoinach poziomych co trzecią-czwartą warstwę" jest zgodna z logiką technologii robót murowych: zbrojenie rozkłada się na kolejne warstwy muru, dzięki czemu ogranicza rysy, poprawia współpracę warstw i zwiększa odporność na lokalne obciążenia oraz odkształcenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "ciętym włóknem szklanym dodawanym do zaprawy murarskiej" – dodatek do zaprawy nie jest równoważny zbrojeniu warstwowemu w spoinach. Może wpływać na właściwości zaprawy, ale nie zastępuje ciągłego, ułożonego zbrojenia, które przenosi rozciąganie wzdłuż spoin.
- "bednarką w spoinach pionowych" – w praktyce zbrojenie murów realizuje się głównie w spoinach poziomych, bo to tam da się je ciągle i powtarzalnie ułożyć na całej długości ściany podczas wznoszenia kolejnych warstw. Spoiny pionowe mają inną geometrię i nie zapewniają takiej ciągłości oraz powtarzalności rozwiązania.
- "siatką z prętów ø8" – pręty o takiej średnicy są zwykle zbyt "ciężkie" jak na typową spoinę murarską; zastosowanie ich tylko w pierwszej i ostatniej spoinie nie daje równomiernego wzmocnienia na całej wysokości ściany.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać zasadę: im cieńsza i wyższa ścianka murowana, tym ważniejsze jest regularne zbrojenie w spoinach poziomych, bo jest to rozwiązanie zarówno skuteczne, jak i realne technologicznie.
