Sedymentacja służy do rozdziału mieszaniny cieczy i cząstek stałych dzięki temu, że cząstki stałe opadają pod wpływem grawitacji. W typowym osadniku lub zagęszczaczu w przekroju pionowym można wyróżnić obszary różniące się stężeniem fazy stałej.
Odpowiedź "wody sklarowanej" jest właściwa, ponieważ strefa ta oznacza część, w której większość cząstek stałych już opadła i ciecz jest możliwie przejrzysta. To właśnie z tej strefy odbiera się zwykle przelew (klarowny odpływ) do obiegu wody technologicznej.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne obszary procesu:
- "zawiesiny" dotyczy stref, gdzie cząstki stałe są jeszcze w znacznym stopniu unoszone w cieczy; klarowność jest mniejsza, bo sedymentacja nie doprowadziła jeszcze do rozdziału.
- "zawiesiny zagęszczonej" odnosi się do warstwy pośredniej, w której stężenie części stałych jest wyraźnie większe niż w zawiesinie surowej, ale materiał nie jest jeszcze typowym osadem dennym.
- "osadu" oznacza część o największej koncentracji fazy stałej, zwykle przy dnie, gdzie cząstki tworzą warstwę osiadającą i przemieszczają się wolniej, często z udziałem zjawisk zagęszczania i konsolidacji.
Praktycznie, poprawne rozpoznanie stref ma znaczenie dla kontroli jakości przelewu (mętność/klarowność) oraz dla sterowania odbiorem podziarna/odpływu dolnego (gęstość osadu). W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest kojarzenie: im wyżej w zbiorniku, tym ciecz bardziej sklarowana; im niżej, tym większe zagęszczenie i w końcu osad.
