Siew gniazdowy to sposób rozmieszczania nasion, w którym w jednym punkcie (gnieździe) wysiewa się zwykle kilka nasion, a gniazda powtarzają się w określonych odstępach w rzędzie i między rzędami. Taka technika ma sens wtedy, gdy:
- roślina docelowo wymaga większej rozstawy,
- nasiona są na tyle duże, że można je łatwo wysiewać po kilka sztuk w jedno miejsce,
- praktyka uprawowa dopuszcza pozostawienie 1–2 roślin z gniazda (po ewentualnej selekcji) lub ich wspólny wzrost.
W praktyce ogrodniczej siew gniazdowy kojarzy się przede wszystkim z roślinami strączkowymi i innymi gatunkami, które uprawia się w większych odstępach. Odpowiedź "fasoli i bobu" pasuje do tej logiki: są to warzywa o większych nasionach, dla których typowe są większe rozstawy i możliwość wysiewu po kilka nasion w miejsce.
Odpowiedź "pora i cebuli" jest nietrafna, bo te gatunki zwykle wysiewa się gęściej (często rzędowo), a następnie wykonuje się przerywkę, pikowanie lub sadzenie rozsady (w zależności od technologii). "pomidora i cebuli" również nie odpowiada typowemu zastosowaniu siewu gniazdowego: pomidor najczęściej jest produkowany z rozsady, a nie z siewu gniazdowego w miejsce stałe. Z kolei "bobu i skorzonery" jest mylące, ponieważ choć bób pasuje do siewu gniazdowego, drugi gatunek nie jest klasycznym przykładem dla tej metody, co czyni całą parę mniej właściwą jako odpowiedź testowa.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj, że siew gniazdowy najłatwiej skojarzyć z roślinami o dużych nasionach i większej rozstawie (często strączkowe). Gdy w odpowiedziach pojawiają się cebulowe lub gatunki zwykle prowadzone z rozsady, to zazwyczaj nie jest to najlepszy trop.
