W silniku indukcyjnym jednofazowym moment rozruchowy trzeba wytworzyć tak, aby w stojanie powstało pole możliwie zbliżone do wirującego. W wielu konstrukcjach uzyskuje się to przez uzwojenie pomocnicze (lub inny element rozruchowy), które działa inaczej w chwili rozruchu niż w stanie ustalonym.
Odpowiedź "ze zwojem zwartym" jest poprawna, ponieważ w silniku ze zwojem zwartym (tzw. bieguny cieniowane) nie stosuje się klasycznego układu: uzwojenie główne + uzwojenie pomocnicze odłączane po rozruchu. Zamiast tego na części bieguna umieszcza się zwarty pierścień/zwojkę, w której indukuje się prąd opóźniający strumień w tej części bieguna. Powstaje przesunięcie fazowe strumieni, co daje efekt pola "wędrującego" i zapewnia samorozruch bez konieczności współpracy z wyłącznikiem odłączającym uzwojenie pomocnicze czy osobne urządzenie rozruchowe.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do konstrukcji, w których występuje element rozruchowy wymagający przełączania:
- "z kondensatorem rozruchowym" – kondensator rozruchowy jest przewidziany głównie do startu i w typowych rozwiązaniach powinien zostać odłączony po rozruchu (np. przez wyłącznik odśrodkowy lub przekaźnik), aby nie pracował w sposób ciągły.
- "z rezystancyjną fazą pomocniczą" – rozruch realizuje się przez uzwojenie pomocnicze o innych parametrach (większa rezystancja), które w wielu wykonaniach jest odłączane po osiągnięciu prędkości bliskiej znamionowej, bo nie jest przeznaczone do pracy ciągłej.
- "z kondensatorem rozruchowym i roboczym" – to odmiana, gdzie jeden element (kondensator pracy) może pozostać w obwodzie, ale kondensator rozruchowy jest zwykle dodatkowy i przełączany tylko na czas startu, więc nadal pojawia się potrzeba elementu przełączającego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się warunek "nie wymaga wyłącznika odłączającego po rozruchu uzwojenie pomocnicze/urządzenie rozruchowe", to najpierw szukaj konstrukcji, która z definicji nie ma takiego odłączanego toru – w praktyce prowadzi to do silnika ze zwojem zwartym.
