Regulacja prędkości przez zmianę napięcia zasilania jest najbardziej charakterystyczna dla silników prądu stałego. W typowych układach (np. silnik bocznikowy lub obcowzbudny) prędkość obrotowa w przybliżeniu rośnie wraz ze wzrostem napięcia na tworniku, dlatego sterowanie napięciem daje dobrą "sterowalność" prędkości w szerokim zakresie.
Odpowiedź "Prądu stałego." jest poprawna, ponieważ w tych silnikach zmiana napięcia jest bezpośrednim i skutecznym sposobem regulacji prędkości (często stosowanym z przekształtnikami zasilania). Dzięki temu można uzyskać płynną zmianę obrotów bez konieczności ingerencji w częstotliwość zasilania.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z powodów wynikających z zasady pracy silników prądu przemiennego:
- "Synchroniczne." – prędkość jest zasadniczo narzucona przez częstotliwość sieci i liczbę par biegunów. Zmiana samego napięcia nie daje "dobrej" regulacji prędkości, bo nie zmienia prędkości synchronicznej.
- "Asynchroniczne klatkowe." – prędkość zależy głównie od częstotliwości oraz obciążenia (poślizgu). Zmiana napięcia przy stałej częstotliwości wpływa silnie na moment; przy spadku napięcia silnik może mieć trudność z utrzymaniem obrotów pod obciążeniem, ale nie jest to precyzyjna, stabilna regulacja prędkości.
- "Asynchroniczne pierścieniowe." – choć mają dodatkowe możliwości kształtowania charakterystyki (np. przez elementy w obwodzie wirnika), to samo sterowanie prędkością przez zmianę napięcia zasilania stojana nie daje tak dobrych właściwości regulacyjnych jak w silnikach DC.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać zasadę: dla AC prędkość "najłatwiej" reguluje się częstotliwością, natomiast dla DC skuteczna jest regulacja napięciem. To rozróżnienie pomaga szybko eliminować odpowiedzi pozornie intuicyjne, ale niezgodne z teorią maszyn.
